"İNSAN YA ACILARINI UNUTMASINI YA DA KENDİ MEZARINI KAZMASINI BİLMELİ.."

Dönmeyecek Birini Bekleyenler!

Sun, 05 Jul 2009 00:33:01 +0300

Derin bir iç çekti kadın, serin bir yaz akşamında, camın kenarından uzaklara bakarken. Hiç dönmeyecek birini bekliyordu. Aynı anda başka bir şehirde, beklendiğini unutmuş bir adam, sonsuz gibi duran karanlık denizi seyrediyordu.
Dönmeyecek Birini Bekleyenler!

Şimdi aralarına büyük mesafeler girmiş bu iki yürek, kısa zaman önce sadece birbirleri için çarpıyordu. Biraz daha dayanabilseler, bugün üç yılı bitirmiş olacaklardı. Gözü hep telefondaydı kadının, her arayanı sevdiği adam sanıyor, kalbi hızla çarpıyordu. Vakit geçtikçe umudunu kaybetti. Bir gün daha dönmeyecek birini bekleyerek sona ermişti ve kim bilir ne zaman geçecekti içindeki bu yararsız umut?
Bu yazıyı okuyan kaç çift göz, geçmişte bir yola saplanıp kalmıştır? Bir pencere kenarından, gece demeden, gündüzü görmeden bekleyip durmuş kaç yürek vardır? Ve hala kaçı beklemektedir? Bu yüzden caddeye bakan evleri sevmem ben. O yoldan beklenen hariç herkes gelip geçer. Köşeyi dönen bütün yabancılar, bir an için özlenen kişiye benzerler. Yüzleri seçilmese de uzaktan, boyları, endamı, yürüyüşleri andırır. İnsanın midesine kramplar girer o anda, bir tebessümlü heyecan yerleşir yüzüne, sadece birkaç saniye, geldiğini zannedip sevinir bekleyen. Oysa ne demiştir Yahya Kemal Beyatlı şiirinde: “ Birçok gidenin her biri memnun ki yerinden, çok seneler geçti, dönen yok seferinden..”
Beklemek zaten zor eylemdir ama dönmeyecek birini beklemek nafile bir çabadan öteye gidememiştir hiç. Sevdanın asaletine ne kadar yakışıyor olsa da, bir yaşamı törpülemektir yararsız bekleyişler. .. ( devamı )

Dönmeyecek Birini Bekleyenler!

Sun, 05 Jul 2009 00:33:00 +0300
Derin bir iç çekti kadın, serin bir yaz akşamında, camın kenarından uzaklara bakarken. Hiç dönmeyecek birini bekliyordu. Aynı anda başka bir şehirde, beklendiğini unutmuş bir adam, sonsuz gibi duran karanlık denizi seyrediyordu.
Dönmeyecek Birini Bekleyenler!

Şimdi aralarına büyük mesafeler girmiş bu iki yürek, kısa zaman önce sadece birbirleri için çarpıyordu. Biraz daha dayanabilseler, bugün üç yılı bitirmiş olacaklardı. Gözü hep telefondaydı kadının, her arayanı sevdiği adam sanıyor, kalbi hızla çarpıyordu. Vakit geçtikçe umudunu kaybetti. Bir gün daha dönmeyecek birini bekleyerek sona ermişti ve kim bilir ne zaman geçecekti içindeki bu yararsız umut?
Bu yazıyı okuyan kaç çift göz, geçmişte bir yola saplanıp kalmıştır? Bir pencere kenarından, gece demeden, gündüzü görmeden bekleyip durmuş kaç yürek vardır? Ve hala kaçı beklemektedir? Bu yüzden caddeye bakan evleri sevmem ben. O yoldan beklenen hariç herkes gelip geçer. Köşeyi dönen bütün yabancılar, bir an için özlenen kişiye benzerler. Yüzleri seçilmese de uzaktan, boyları, endamı, yürüyüşleri andırır. İnsanın midesine kramplar girer o anda, bir tebessümlü heyecan yerleşir yüzüne, sadece birkaç saniye, geldiğini zannedip sevinir bekleyen. Oysa ne demiştir Yahya Kemal Beyatlı şiirinde: “ Birçok gidenin her biri memnun ki yerinden, çok seneler geçti, dönen yok seferinden..”
Beklemek zaten zor eylemdir ama dönmeyecek birini beklemek nafile bir çabadan öteye gidememiştir hiç. Sevdanın asaletine ne kadar yakışıyor olsa da, bir yaşamı törpülemektir yararsız bekleyişler. .. ( devamı )

Tutamadim Ellerinden | Esref Saati

Wed, 20 May 2009 01:26:00 +0300

İlgili aramalar: müzik - bolahenk ~ tutamadim ellerinden | esref saati - tutamadim ellerinden - esref saati - bolahenk tutamadim ellerinden esref saati.. ( devamı )

Birinin kadını olmak istiyorum!

Sat, 25 Apr 2009 02:53:01 +0300

Birinin kadını olmak istiyorum!
Başka hiç kimse tarafından dokunulmamak, konuşulmamak, bakılmamak hatta!
Biraz korunmak, biraz şımarmak...
Gece yarılarına kadar mesajlasmak, sıkı sıkı elini tutmak, belki film izlemek ama mutlaka ayaklarını uzatarak, gece yarısı özlemek ve üsenmeden kalkıp karşıya geçip yanına gitmek, sımsıcak bir fincan kahve yanında cikolata, bir kadeh icki cereziyle birlikte, sırtına konulan bir yastık ayaklarını uzattıgında, sarılıp kokusunu icine çeke çeke uyumak gibi küçük ama zor heveslerim var şimdi! Üstünden bunca zaman geçmesine rağmen sadece çok az da olsa paylaştığım ama şimdi olmayan.....
Neden mi? Çünkü....
Herkesin eli tutulmaz,
herkesle film seyredilmez,
herkesin yanına gidilmez gecenin bir yarısı,
herkese sarılıp uyunmaz….
İçinden gelmeli...
Hücrelerine kadar hissetmeli, dna’larına kadar bilmeli insan!
Düşünerek emin olunmaz, bir anda ya olunur ya olunmaz.
Bir de şu yakın geçmiş duvarları olmasa, kafa da hiç karışmaz ya, olsun!
Oysa bazen tek bir söze yıkılır bütün duvarlar, bir bakışa çözülür insan...
Sabahları uyandığımda “günaydın sevgilim” mesajları görmek istiyorum telefonumda. Gün içinde özlediğim birisi olsun istiyorum. Özlemek istiyorum birini. Çok özlersem dayanamayıp gidip sarılmak istiyorum. Dayanamamak istiyorum!
Çalışırken, düşünmek istiyorum sonra onu! Aklımda olduğu için gülümsemek istiyorum ara ara... Gülümsediğim için daha çok çalışmak...

BANA GÖZYAŞI BORCUN VAR...

Fri, 24 Apr 2009 02:22:02 +0300

Adam genç kadına seslendi:
- Bana gözyaşı borcun var!
Genç kadın sordu:
- Nasıl öderim?
Adam gözlerini kırptı;
- Haydi gülümse!
Gülümsedi genç kadın. Adam, cebinden mendilini çıkarıp, borcunu sildi.
Ve mendilini özenle katlayıp, yine kalbinin üzerindeki iç cebine koydu.
Bir demet mor sümbül vardı kadının elinde.
İkisi de bahar kokuyordu…
Biri ilkbahar, diğeri güz.
Adam, seslendi yine;
- Bana mutluluk borcun var!
Genç kadın, biraz mahcup, biraz şaşkın sordu:
-Nasıl ödeyebilirim?
Heyecanlandı adam
- Haydi yat dizlerime!
Genç kadın bir kedi uysallığında, yattı dizlerine usulca.
Adam, şefkatle saçlarını taramaya başladı kadının.
Saçları, güneşe ve yağmurlara hasret hiç yaşanmamış baharlara benziyordu.
Çaresizliğini ördü sırasıra.
Sonra saçının her teline, mutluluğun çığlıklarını bağladı adam.
Yetmedi, gizli düğüm attı… Ağladı.
Hava kararmak üzereydi. Dışarıda yağmur yağıyordu delice.
Adam, sürekli borç defterlerini kurcalıyordu.
Genç kadının gözlerinin içine baktı;
- Bana yürek borcun var!
Borcunun farkındaydı sanki genç kadın, şaşırmadı.
- Bu borcumu nasıl ödeyebilirim?
Adam kollarını uzattı
- Haydi tut ellerimi!
Sümbül kokusu sinmiş ellerini uzattı genç kadın.
Elleri öyle sıcaktı ki, eriyiverdi bütün borcu avuçlarının içinde.
Genç kadın gitmek üzereydi.
Adam son kez seslendi;
- Bana can borcun var!
Kadın irkildi;
- Can mı?
Sigarasından derin bir nefes çekti adam;
- Evet… Can borcun var. Sensizlik öldü.. ( devamı )

Ancak Bir Benzerim Öldürebilir Beni / O Vardı Ki Onu Ben Böylesine Özlüyordum...

Wed, 22 Apr 2009 05:00:01 +0300

Artık daha fazla böyle yaşayamazdı. İçindeki o sadece ve sadece kendisine ait olan özü ortaya çıkarmak ve onu yaşatmak istiyordu. Çünkü böyle, birden fazla ve kendisinin olmayan ve gerçek mi sahte mi olduğunun ayırdına varamadığı kişilikleri taşıyordu, sıkıntılı bir yük gibi... Peki, gerçek ve sadece ona ait bir özü var mıydı onun? Varsa neredeydi ve kimdi o? Öylesine çok maske kullanmış, öylesine çok değişik kalıplara girmiş, şekil değiştirmek zorunda kalmıştı ki, gerçek niteliğini yitirmiş olarak duruyordu. Belki de hiç olmadığı korkusuna kapılıyordu arada bir. Sık sık o gerçek özünü bulabilmek, ona ulaşabilmek için eve kapanıyor, günlerce hiçbir arkadaşını, yakınını aramıyordu. Kendisine yeni bir koza örmeliydi ve gerçek özünü bulduğunu sanıp, 'artık insanların içine çıkabilirim, onları gerçek kişiliğimle görüp, hissedebilirim' diye düşünüyor, yanlarına sevgi ve hasretle koşuyor, ama biraz konuştuktan sonra, konuşmanın yine kendisine ait bir öz olmadığını görüyordu. Bir başkasıydı sanki o. Ya da kimseye ait olmayan birinin özüydü taşıdığı. Unutulmuş, tesadüfen bulunmuş ya da korkudan, kaygıdan alelacele oluşturulmuş yapma bir şeydi. O ânı kotarması için, ilişkileri geçiştirebilmek, kendini orada o an için var edebilmek için yarattığı sahte bir kişilikti sanki...
Bu yüzden arkadaşlarına dostlarına sevgiyle, umutla koşar, sonra da yapma kişiliğinin yarattığı sıkıntı, tatsızlık, boşluk belli belirsiz bir kasvet duygusuyla yeniden gerçek özünü bulmak için evine, odasına dönerdi. Yine olmamıştı. İçindeki o gerçek öz, eğer bir ara var olmuşsa onu belki de sonsuza kadar .. ( devamı )

GEL DESEEEEEM

Mon, 13 Apr 2009 11:27:00 +0300

Hiçbir şey sorma,hiçbir şey konuşma,sadece gel...
Gelir misin??
Hadi desem yada..??
Hiçbir şey sormadan yine benimle yürür müsün sonu belirsiz...??
Bakmasan,görmesen,duymasan beni günlerce...
Aylarca belki....
Yine beni sever misin?
Gözden ırak olan gönülden uzak olurmuş derler ya..
Yanımda olup uzak olanlardansa,
uzakta olup içimde olmayı becerebilir misin??
Aylar sonra, yıllar belki..
''''''''Seni sevdim.. Senden gelen iyi-kötü her şeyi sevdim. Ve hep seveceğim..'''''''' Diyebilir misin..??
Yanında otururken bile zaman zaman beni deli gibi özleyebilir misin??
Her ayrılışımızda sabaha,bir daha görememek korkusuyla delirir misin?
Her gelen telefonda ''''BEN'''' diye irkilir misin sebepsiz..?
Beni her dakikana taşıyıp yaşamayı becerebilir misin??
Beni ,ben gibi sevebilir misin??
Delirsem bir gün..''''''''Canıımmm...'''''''' diye yine sarılabilir misin?
Kapris yapmak istesem...
Yapsam hatta şımarıp,
kalabalıklarda elimi tutabilir misin?
Hayat bir gün bana oynarsa,
maskeleri yırtıp her yerimden,
yine beni görebilir misin??
Ne şart ve konum olursa olsun,
göz bebeklerimin hep aynı bakacağını bilebilir misin?
Ya da ben hayatla oynamaya kalkarsam bir gün nefesimden sıkılıp Ölsem bir gün,
yaşadığın her gün için benimle,
''''bir saniyesi için bile pişman değilim'''' diyebilir misin?
Sevgilim ol diyorsun bana....
Sen bu sevgiyi kaldırabilir misin?
.. ( devamı )

O SON CÜMLEN YAKIŞMADI DUDAKLARINA ..

Thu, 02 Apr 2009 22:44:00 +0300

Daha anlatacak ne çok şeyim vardı oysa ..
Küçük bir çocuğun annesinin dizlerinde duyduğu mutluluktu bir kelimen ..
Sen de mutlusundur sanıyordum, yanılmışım bilemedim ..
İstediğim bu değildi ki benim ..
Cıvıl cıvıl bir sokağın, kendini akşamın karanlığına terkedişi gibi gidişin ..
Kalmak acı veriyorsa, gitmektir güzel olan ..
Bak ben de zoru seçiyorum ..
Kelimelerime sırt çeviriyorum, onlardan habersiz ..
Daha fazla üzmemek , yormamak için susuyorum ..
Hüzünlerimi sessizliğime zincirleyip, öylece bıraktım ..
Aşamadığım çaresizlikler var, tutturamadığım ölçüler ..
Gücümün yetmediği, yığılıp kaldığım yerdeyim şimdi ..
Oysa ne hoşnuttum yüreğimdeki misafirliğinden ..
Tutmuş, başköşeye oturtmuştum seni ..
Kimsecikleri layık göremediğim o yerin sahibiydin ..
Sanaydı şiirlerim, onca satır sanaydı ..
Dinlemeni istemiştim ve seni dinlemeyi ..
Olup olacağı da buydu, imkansızı dilemedim hiç ..
Buz gibi bir betona çarpıp, geri döndü sesim ..
Bir olduğumuzu, " biz " olduğumuzu hissetmekti sadece ..
Sırtımı dayadığım, varlığından güç aldığımdın ..
Ayakta durma sebebimdin ..
Herşeye rağmen hayata kafa tutuşum senin sayendeydi ..
Olmazsa olmazımdın işte, ne diyeyim başka ?
Susuyorum ..
Boğazıma dizilenleri söylemekten vazgeçip ..
Yutkuna.. ( devamı )

Aşka Dair

Tue, 31 Mar 2009 20:37:00 +0300
Seni içimde yaşayıpta mutlu olabilmeyide öğrettin bana sonunda,
Gözyaşlarımı içime akıtıp gülmeyide.
İçim kan ağlasada yaşamaktan zevk almayı da öğretiin,
Aslında çok şey öğrettin bilmediğim!
Arabesk şarkılarda dinlettin bana sonunda,
Hatta ileri gidip ağladımda.
Ama öğrettiğin en güzel şey ne oldu biliyor musun?
Ya da öğrendiğim.
Hiçbir zaman yaptığım birşeyden pişman olmamayı,
En azından aşk adına
Ben seni sevmekten hiç pişman olmadım
Yaşadıklarımdan da!..... ( devamı )

Bir ömür kaç''a satılır?

Mon, 30 Mar 2009 18:13:00 +0300

Değeri varmıdır?
Alıcısı çıkarmı?
Ya da eldemi kalır?
Bilmiyorum. Ben ömrümü satmadımki hiç.
Ben ömrümü Hibe ettim.
Bir ömür nasıl mahfedilirse öyle mahvettim.
Üzüldüğüm hibe ettiğime değil asla. Üzüldüğüm, hibe ettiğimin ömrüme ihtiyacının olmaması.
Oysa bilseydim ömrün bu kadar yavaş, acıların ise o denli hızlı ve dayanılmaz olduğunu... Ah Bilseydim hibe edermiydim..
Yüreğimde açılmış yaralar, dilime dolanmış anlamsız bir şarkı var şimdi.
Her kelime yalan, her yürek vefasız
Can üzgün perişan, can suskun kararsız
Çek git diyor şeytan, git sessiz sedasız
Ve gittiğin zaman sanma ki,
Ağlayıp sızlarlar ardından..
Ben bu dünyadan
Dosttan, düşmandan
Aldım payımı gidiyorum
Günahlarımla, sevaplarımla
Aldım başımı gidiyorum...
Gitgide yüreğime, ince bir sızı girse
Gizli bir ateş beni yaksa da gidiyorum..

Oysa ne hayallerim vardı yarınlar için sakladığım. Her mevsim için ayrı, her sonraki mevsim için daha ayrı olan..